Strona główna2020-11-23T21:09:13+01:00

MyStory.me - Rafał Dziedzic

[Jeżeli to świadectwo ocenisz jako wartościowe, polub je proszę w serwisie MyStory.me – dzięki temu więcej osób będzie miała szanse je zobaczyć:-) ]

 Cytat dnia

Gdy Duch Święty zstępuje na umysł, Ewagriusz z Pontu
Modlitwa o pokorę

Modlitwa o pokorę

Modlitwa na początek dnia (Modlitwa z intencją, aby wszystko co mnie spotka w ciągu tego dnia, powierzyć Bogu).

Boże Wszechmogący, umiłowany Tato, wszystko, z czym będę musiał się dzisiaj zmierzyć, wszystkie troski, wszystkie zmartwienia, wszystkie zadania, ale i też wszystkie przyjemności, radości, sukcesy oddaję Tobie.

Na dzisiejszy dzień wybieram, by we wszystkim Ciebie uwielbiać. Wybieram, by we wszystkich moich działaniach szukać Twojej woli. Bo chcę być silny Twoją siłą

Tobie powierzam wszystkie moje pragnienia, wszystkie moje oczekiwania, wszystko to, co nazywam „moje”. I chcę dla siebie to, co Ty dla mnie przygotowałeś. Przyjmuję z pokorą i z miłością to wszystko, czym chcesz mnie dzisiaj doświadczyć. Przyjmuję z miłością i pokorą to wszystko, co mnie dzisiaj spotka.

I nie będę wierzył w podpowiedzi mojego umysłu, że to, co dzisiaj wydarzy się w moim życiu „jest złe” albo „nie powinno mi się przytrafić”. Bo chcę ten dzień spędzić jak dziecko które wie tylko tyle, że jest w ramionach ukochanego Ojca, któremu ufa bezgranicznie. Które wierzy, że to wszystko, co go spotyka jest dla niego dobre, nawet, jeżeli nie rozumie „dlaczego”, „po co” i jakie będą tego konsekwencje. Które wierzy całym sobą.

Tak chcę przeżyć dzisiejszy dzień – chcę go spędzić w uwielbieniu swojego Ojca. W uwielbieniu Tego, który mnie stworzył.

I za każdym razem, gdy poczuję, że ogarnia mnie lęk, strach, przerażenie albo niepewność przypomnę sobie o moim postanowieniu na dzisiejszy dzień. O tym, że gdy te emocje pojawiają się, to znaczy, że znowu patrzę na siebie. A ja wybieram, aby dzisiaj patrzeć na Boga. I w Nim pokładać całą swoją nadzieję. I gdy to robię natychmiast lęk, strach ustępuje miejsca miłości i spokojowi, ukojeniu, które płynie z Tego, w Którym wszystko jest zawarte.

Więc Przenajświętszy Ojcze pozwól mi właśnie tak spędzić ten dzisiejszy dzień.

W Twoich ramionach,
w Twoim pokoju,
w Twojej miłości.

Amen.

Więcej: Modlitwa na początek dnia

Szczęśliwy naród,
który umie wielbić PANA,
będzie kroczył w świetle Twego oblicza.

Psalm 89,16

Modlitwa uwielbienia - Błogosławiony Ojcze, dzisiaj jest dzień, by uwielbiać Twoje święte Imię!

Błogosławiony Ojcze, dzisiaj jest dzień, by uwielbiać Twoje święte Imię. Dziś jest dzień, by to wszystko, co wypełnia mnie strachem, smutkiem, zwątpieniem, niepewnością, złożyć u Twoich stóp. By, to co przynosi radość, spełnienie, spokój, pewność, ofiarować Tobie z niewysłowioną wdzięcznością. Tak, byś został tylko Ty. Jedynie Ty. Na wieki wieków.

Amen.

ps. Modlitwa w wersji multimedialnej – tutaj

Modlitwa o pokorę

Modlitwa o pokorę

Modlitwa na koniec dnia – Modlitwa która pomoże uwielbić Boga, i podziękować Mu za wszystko, co w ciągu tego dnia dla mnie przygotował.

Boże, Ojcze Wszechmogący, pragnę podziękować Ci za wszystko, czym mnie dzisiaj doświadczyłeś. Dziękuję ci, wypełniony wiarą, że to wszystko co mnie dzisiaj spotkało, przybliża mnie do momentu, w którym oddam Ci się całkowicie. Wierzę, że to wszystko, co się wydarzyło w moim życiu, było wypełnieniem Twojego planu względem mnie. Twojego tajemnego planu zbawienia, który jest prostą drogą prowadzącą mnie do mojego Pana. 

I z pokorą przyznaję, że nie rozumiem, nie wiem i nie chcę wiedzieć, w jaki sposób to, co dzisiaj stało się moim udziałem przemienia moje serce, przygotowuje mnie do poddania swojej woli. Bo ufam Ci, mój Ojcze, bezgranicznie. Dlatego dziękuję Ci za wszystko, co mnie spotkało.

I mimo tego, że mój umysł podpowiada mi, że to, być może, było złe, że to, być może, było przykre, że to, być może, wypełnia moje serce bólem, cierpieniem, smutkiem, zniechęceniem, ja nie słucham tych głosów. Wybieram słuchać mojego serca, w którym Ty, mój Ojcze, umieściłeś swoją miłość. A moje serce wie do kogo należy.

Dlatego uwielbiam Ciebie, mój Boże, we wszystkim, czym mnie dzisiaj doświadczyłeś. Dziękuję Ci za wszystko, co dzisiaj stało się moim udziałem.

Z pokorą przyjmuję Twoją wolę dla mnie. I z ufnością powierzam Ci swoje życie. Bo nie chcę przeżyć ani chwili dłużej, bez Ciebie. Nie chcę przeżyć ani chwili dłużej wierząc, że sam jestem w stanie się zbawić, że sam jestem w stanie zapewnić sobie to wszystko, o czym tak długo marzyłem: spokój, który nie przemija, radość, która trwa wiecznie i wolność, w której mogę być taki, jakim mnie stworzył mój Ojciec.

Więc dziękuję Ci, mój Ojcze, i uwielbiam Cię we wszystkim, czym mnie doświadczyłeś.

I oddaję Ci się całkowicie.

Amen.

Więcej: Modlitwa na koniec dnia

Dla ciebie :-)

Wpis wybrany dla Ciebie

Zobacz więcej 🙂
Na blogu w tym momencie znajduje się ponad 1000 różnego rodzaju wpisów: fragmentów Pisma Świętego, cytatów mistyków, modlitw, świadectw i wiele innych. Być może jesteś tu „przez przypadek” i nie wiesz, po co się tu znalazłaś/eś 🙂 Odpowiedzią może być jeden wpis wybrany właśnie dla ciebie – kliknij tutaj, aby przekonać się co mam na myśli 🙂 

[Polecam] Liturgia Słowa z dnia dzisiejszego

Liturgia na dzisiaj

[Nowość] Kursy on-line:

Jezus mówi do ciebie - wydanie jubileuszowe

Książka „Jezus mówi do ciebie” autorstwa Sarah Young to wyjątkowa pozycja, która towarzyszy mi już od wielu lat.

Słowa książki „Jezus mówi do ciebie” dzień po dniu zapraszają nas wszystkich do zanurzania się w Bożej obecności, otwierają nas na Bożą miłość, pokazują bezmiar Bożego miłosierdzia. Nie mogę przecenić ogromu dobra, jakie słowa, które tam znalazłem, uczyniły w moim sercu.

Pozycja ta została wydana przez Wydawnictwo Esprit. Wersję, z której pochodzi fragment znajdujący się na tej stronie znajdziesz tutaj: Jezus mówi do ciebie – wydawnictwo Esprit

Pismo Święte

Zapraszam cię gorąco do codziennej lektury Pisma Świętego. Dla mnie wciąż najlepszą metodą na to jest codzienne zaglądanie do tradycyjnej, papierowej wersji Biblii 🙂 Jeżeli jednak preferujesz wersje elektroniczne, być może przydatne okaże się narzędzie, które udostępniłem w tym serwisie. Są to kursy on-line w których masz możliwość przeczytania codziennie jednego, kolejnego fragmentu Ewangelii. Przed przeczytaniem tego fragmentu zapraszam cię do modlitwy o nowe powołania kapłańskie, a po lekturze proponuje chwilę medytacji nad tym, co przez dany fragment Duch Święty chce uczynić w twoim sercu. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o tych kursach kliknij tutaj:

Ewangelia wg św. Mateusza
Ewangelia wg św. Jana
Ewangelia wg św. Marka
0
Liczba autorów
0
Liczba zebranych cytatów
Chmura niewiedzy (nieznany Autor)

Chmura niewiedzy – (Obłok niewiedzy, ang: Cloud of Unknowing) – anonimowe dzieło mistyczne napisane w Anglii, najprawdopodobniej w latach 1350-1380. Jest pierwszym zapisem doświadczeń mistycznych dokonanym w języku narodowym (w dialekcie północno-wschodnim). Chmura niewiedzy będąca zaadresowanym do młodego adepta praktycznym podręcznikiem życia kontemplacyjnego, zachowała się jedynie w 18 rękopisach, z których najstarszy pochodzi z XV wieku.

Autor nieznany (Chmura niewiedzy), Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Pseudo-Antoni Egipski

Antoni Wielki (Opat), Święty Antoni, (ur. 250 lub 251 w Koma, zm. 356 w pobliżu góry Kulzim) – egipski pustelnik, opat i ojciec pustyni; tradycyjnie uznawany za twórcę anachoretyzmu, jednej z odmian ruchu monastycznego.

Abba Antoni uznany został przez historyków za rewolucjonistę duchowości chrześcijańskiej, bowiem w czasach, kiedy stało się ono religią państwową i przestała istnieć potrzeba oddawania życia za wiarę, wypracował on nowy model męczeństwa polegający na dożywotniej kontemplacji na pustyni w całkowitym wyrzeczeniu się siebie i surowej ascezie.

Św. Barsanufiusz i Jan z Gazy

Św. Barsanufiusz (ur. w V wieku, zm. ok. 540) – święty katolicki i prawosławny, rekluz, epistolograf. Pochodzący z Egiptu pustelnik przez pięćdziesiąt lat przebywał w ścisłym odosobnieniu na terenie palestyńskiego klasztoru św. Seridosa. W listownych kontaktach ze światem zewnętrznym pośredniczył jedynie jego przełożony. Współcześni asceci i zakonnicy zwracali się do niego z prośbami o komentarze i wyjaśnienia dyskutowanych kwestii religijnych, a także porady duchowe, przez co wywarł olbrzymi wpływ na monastycyzm. Jego uczniami byli m.in. św. Doroteusz z Gazy i św. Dozyteusz Palestyński.

Św. Barsanufiusz i Jan z Gazy, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Charles de Foucauld

bł. Karol de Foucauld, fr. Charles de Foucauld (ur. 15 września 1858 w Strasburgu, zm. 1 grudnia 1916 w Tamanrasset w Algierii) – francuski trapista (OCSO) i prezbiter, misjonarz, eremita przebywający przez wiele lat wśród muzułmańskich Tuaregów na Saharze w Algierii, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.

Karol de Foucauld stworzył pierwsze opracowanie słownika francusko-tuareskiego, założył zgromadzenie oparte na swojej regule, pozostawił po sobie także pisma – listy i medytacje, które pokazują jego drogę duchową i rozumienie Pisma Świętego.

Dolindo Ruotolo, Akt oddania (przeciw niepokojom i zmartwieniom)

ks. Dolindo Ruotolo (ur. 6 października 1882 w Neapolu, zm. 19 listopada 1970 tamże) – włoski ksiądz oraz tercjarz franciszkański, ogłoszony przez Kościół katolicki Sługą Bożym, cieszył się wielkim szacunkiem Ojca Pio.

Był piątym z jedenaściorga dzieci Raphaela, inżyniera i matematyka oraz Silvi Valle, potomkini neapolitańskiej arystokracji. W dzieciństwie cierpiał z powodu problemów ze zdrowiem oraz trudności finansowych rodziny. W 1896 roku, po separacji rodziców, wraz ze swoim bratem Elio trafił do Szkoły Apostolskiej Księży Misjonarzy (Scuola Apostolica dei Preti della Missione), a trzy lata później został przyjęty do nowicjatu. 1 czerwca 1901 roku złożył śluby, po których poprosił o możliwość pracy na misjach w Chinach. Jednak jego prośbę odrzucono. Po święceniach kapłańskich 24 czerwca 1905 roku został mianowany profesorem Szkoły Apostolskiej i zajmował się nauczaniem śpiewu gregoriańskiego. Przez krótki czas pracował w Taranto oraz Molfetcie, gdzie zajmował się reformą seminarium.

Ewagriusz z Pontu

Ewagriusz z Pontu (345–399) – mnich pontyjski, teolog, mistyk. Jeden z najznamienitszych ojców pustyni. Nazywany „filozofem na pustyni” lub „pierwszym mnichem teologiem”. Bardzo ważny autor w dziejach duchowości; pochodził z Pontu w Azji Mniejszej, był uczniem Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu. Około 383 roku wycofał się na pustelnie egipskie, gdzie pozostawał w kręgu Makarego Wielkiego i jego uczniów.

Był pierwszym mnichem egipskim, który rozwinął działalności piśmienniczą, stając się znaczącym teoretykiem życia pustelniczego i duchowego. Łączył praktyczną mądrość ojców pustyni z wielką kulturą umysłową i znajomością psychologii, przede wszystkiem jednak z doświadczeniem mistycznym.

MIstrz Eckhart

Eckhart von Hochheim, lepiej znany jako Mistrz Eckhart (niem. Meister Eckhart) (ok. 1260-1327/1328 w Kolonii lub Awinionie) – niemiecki mistyk, filozof i teolog, dominikanin. Przedstawiciel mistyki nadreńskiej. Pozostawał w sporze z inkwizycją, postawiony przed jej trybunałem oskarżony o herezję, polegającą na głoszeniu tzw. religii serca w której kontakt człowieka z Bogiem odbywał się przez kontemplację własnej duszy, będącej częścią Boga, przez co religia stawała się zbędna. W świetle badań przeprowadzonych w XX w. powszechnie uważa się, że oskarżenie o poglądy panteistyczne było zbyt pochopnym wnioskiem, wynikającym z wyrywkowej analizy jego wypowiedzi oraz kontekstu historycznego.

św. Elżbieta od Trójcy Świętej

Elżbieta od Trójcy Świętej, właśc. Elżbieta Catez, fr. Élisabeth Catez (ur. 18 lipca 1880 w Avor, zm. 9 listopada 1906 w Dijon) – karmelitanka bosa, Święta Kościoła katolickiego.

Jej rodzicami byli Franciszek Józef Catez i Maria Rolland. Elżbieta Catez urodziła się w Avor niedaleko Bourges, gdzie stacjonował oddział, w którym pracował jej ojciec. W wieku 7 lat straciła ojca. W wieku 14 lat złożyła w sercu śluby czystości i postanowiła wstąpić do Karmelu. Jednak nie mówiła tego swojej matce przez kilka lat. Kiedy to wreszcie nastąpiło, matka ograniczyła jej chodzenie do kościoła. Mimo to Elżbieta doznawała nadal w 1899 łask mistycznych. W końcu jej matka uległa i wyraziła zgodę na jej wstąpienie do zakonu po ukończeniu 21 lat. W 1901 r. Elżbieta Catez wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Dijon. Dwa lata później (1903) złożyła śluby zakonne. W 1906 zachorowała na chorobę Addisona. 30 października położyła się do łóżka, z którego już nie wstała. 8 listopada wypowiedziała ostatnie słowa, jakie zdołano zrozumieć: Idę do Światła, do Miłości, do Życia. O szóstej rano zmarła w opinii świętości. Miała 26 lat.

św. Elżbieta od Trójcy Świętej, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
św. s. Faustyna Kowalska

Maria Faustyna Kowalska ZMBM, właśc. Helena Kowalska (ur. 25 sierpnia 1905 w Głogowcu, zm. 5 października 1938 w Krakowie) – święta Kościoła katolickiego, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, mistyczka, stygmatyczka i wizjonerka. Znana przede wszystkim jako głosicielka kultu Miłosierdzia Bożego i autorka Dzienniczka, w którym opisała swoje duchowe i mistyczne doświadczenia.

Filoteusz z Synaju (obrazek przedstawia najstarszą zachowaną ikoną Przemienienia Pańskiego (klasztor Gorejącego Krzewu (św. Katarzyny) na Synaju, XII wiek)

Filoteusz z Synaju (IX-XII w.) – Mnich i prawdopodobnie przełożony klasztoru Gorejącego Krzewu (Batos) na Synaju. Żył z pewnością po św. Janie Klimaku i Hezychiuszu z Synaju, być może w IX wieku albo później. Jest uznawany za jednego z twórców „synajskiej” szkoły teologii ascetycznej. Niewiele o nim wiadomo, poza tym, co ukazuje zbiór jego krótkich pouczeń, pt. Czterdzieści rozdziałów o czujności, publikowanych jedynie w Filokalii.

Papież Franciszek

papież Franciszek, łac. Franciscus, właśc. Jorge Mario Bergoglio SI (ur. 17 grudnia 1936 w Buenos Aires) – argentyński duchowny rzymskokatolicki, w latach 1998–2013 arcybiskup Buenos Aires i tym samym prymas Argentyny, w latach 2001–2013 kardynał, 266. papież i 8. Suweren Państwa Watykańskiego (od 13 marca 2013).

Franciszek jest pierwszym papieżem z kontynentu amerykańskiego, a także pierwszym spoza Europy od czasu papieża Grzegorza III (pontyfikat 731–741). Jest również pierwszym jezuitą wybranym na papieża i pierwszym zakonnikiem od czasu papieża Grzegorza XVI (pontyfikat 1831–1846).

św. Grzegorz z Synaju

św. Grzegorz z Synaju, Grzegorz Synaita (ur. ok. 1280 w Klazomenaj, zm. 27 listopada 1346) – święty prawosławny, mnich, odnowiciel hezychazmu, nauczyciel i propagator modlitwy serca.

Urodził się w Kladzomenai na zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej. Znalazł się w niewoli tureckiej, gdy zaś wykupili go chrześcijanie, udał się na Cypr i został mnichem. Przebywał także na Synaju oraz na Krecie, gdzie niejaki Arseniusz wprowadził go w praktykę straży umysłu, czujności serca i czystej modlitwy. Wreszcie udał się na Górę Atos. Tam zetknął się z życiem monastycznym, które – jak pisze Nikodem Hagioryta w Filokali – potrzebowało wówczas duchowego odrodzenia. Skupione było bowiem na zachowywaniu surowej ascezy, praktyce cnót i przestrzegania reguły zakonnej. Zapomniano natomiast całkowicie o tym, co najważniejsze i do czego należy dążyć: o żywej więzi z Bogiem (mistyce) i kontemplacji.

Hezychiusz z Synaju

Hezychiusz z Synaju – Jeden z kluczowych autorów w Filokaliimimo, że o jego życiu wiadomo niewiele. Był mnichem, zapewne też przełożonym w klasztorze Gorejącego Krzewu na Synaju. Dlatego nazywany jest Hezychiuszem z Synaju lub z Batos (gr. batos oznacza „krzew”). Żył prawdopodobnie w VIII lub IX wieku, po Janie Klimaku i Maksymie Wyznawcy, z których pism korzystał.

Jego 203 rozdziały O czujności i modlitwie koncentrują się wokół jednego tematu: duchowej trzeźwości, straży serca, wewnętrznej walki. „Duchowa trzeźwość” (népsis) oznacza czujność i wewnętrzną uwagę. Polega na odpieraniu wszelkich myśli i wyobrażeń, od których biorą początek złe czyny. Prowadzi do czystości serca i zapewnia stan wewnętrznej ciszy, zwany hezychią.

św. Ignacy Loyola

św. Ignacy Loyola, hiszp. Iñigo López de Oñaz y Loyola (ur. przed 23 października 1491, zm. 31 lipca 1556) – święty Kościoła katolickiego, duchowny, teolog, prezbiter i założyciel zakonu jezuitów. Jego dewizą była łacińska sentencja Ad maiorem Dei gloriam (Ku większej chwale Boga).

Pochodził z wielodzietnej szlachetnej rodziny. W dzieciństwie i wczesnej młodości otrzymał wychowanie religijne, modlił się z innymi w domu, nawiedzał pobliskie sanktuarium maryjne. Jak wielu mu podobnych marzył o ziemskiej sławie. Został rycerzem i w 1521 został poważnie ranny podczas obrony Pampeluny. Czas powrotu do zdrowia to dla Ignecego czas przemiany duchowej. W 1522 postanawia zmienić swoje życie, by całkowicie należeć do Jezusa. Swój strój rycerski zostawia żebrakowi i w jego zgrzebnej sukni pieszo udaje się do sanktuarium maryjnego w Montserrat.

Od 1526 roku rozpoczyna nauczać Ćwiczeń duchowych, co spotkało się z trudnościami ze strony Inkwizycji (nie ma wówczas jeszcze wykształcenia teologicznego). W uroczystość Bożego Narodzenia, 25 grudnia 1538 roku Ignacy Odprawia swoją Mszę świętą prymicyjną. Zakon Jezuitów powstaje 27 września 1540 roku. W chwili śmierci Ignacego (1556 rok) zakon liczy ok 1000 jezuitów. Święty Ignacy Loyola został kanonizowany przez Grzegorza XV w 1622 roku. Pius XI ogłosił go patronem rekolekcji.

św. Jan Eudes

Jan Eudes, Jean Eudes (ur. 14 listopada 1601 w Ri, zm. 19 sierpnia 1680 w Caen) – święty Kościoła katolickiego, francuski ksiądz, początkowo oratorianin, założyciel kongregacji księży świeckich z siedzibą w Caen (1643).

Jan z Karpatos

Jan z Karpatos cieszył się wielkim szacunkiem w tradycji ascetycznej, niekiedy określany jest jako „święty”. Jego żywot pozostaje jednak nieznany. Wiadomo jedynie, że był mnichem, następnie biskupem na niewielkiej wyspie Karpatos, położonej na Morzu Śródziemnym między Kretą a Rodos. Utożsamia się go z Janem z Karpatos, który podpisał akta III Soboru w Konstantynopolu (680-681)

Jan z Karpatos tworzył w duchu nauki Ewagriusza z Pontu i Maksyma Wyznawcy, bliski też jest autorom synajskim. Przypominał o straży umysłu i wewnętrznej walce. Jego pisma jednak, mające charakter dydaktyczny, nie wznoszą się do poziomu późniejszej mistyki bizantyńskiej. Są natomiast cennym świadectwem ascezy monastycznej.

Jan Kasjan

Jan Kasjan, cs. Prepodobnyj Kassian Rimljanin (ok. 360, zm. ok. 435 w Marsylii) – mnich, teolog, asceta, popularyzator monastycyzmu i ascetyzmu wschodniego w Kościele zachodnim. Założyciel jednej z pierwszych wspólnot monastycznych w Europie Zachodniej. Wliczany w poczet ojców pustyni i Kościoła, święty Kościoła wschodniego, oraz nieoficjalnie Kościoła zachodniego.

Jan Kasjan zalecał, by w różnych okolicznościach powtarzać krótki werset z Psalmu 70,2: Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu. Wyliczał wartości trwania przy jednej psalmicznej formule, służącej podtrzymaniu stałej pamięci o Bogu. Wezwanie to rozpowszechni się w monastycyzmie zachodnim i zostanie dodane na początku każdego oficjum Liturgii Godzin, która była pojmowana jako liturgiczny i wspólnotowy wyraz nieustannej modlitwy.

św. Jan Klimak

św. Jan Klimak lub Klimaks, Jan Scholastyk (opat), Jan Synaita, cs. Prepodobnyj Ioann Lestwicznik gr. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος trans. Ioannis tis Klimakos, ros. Иоа́нн Ле́ствичник, trans. Ioann Lestwicznik (ur. pom. 525 a 579, zm. 30 marca pom. 595 a 680 na Górze Synaj) – jeden z ojców Kościoła wschodniego, eremita i mistyk, mnich w klasztorze św. Katarzyny na Synaju, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, uważany za ojca hezychazmu.

Św. Jan od Krzyża

Jan od Krzyża, hiszp. San Juan de la Cruz, właśc. Juan de Yepes y Alvarez (ur. 24 czerwca 1542 w Fontiveros koło Ávili w Hiszpanii, zm. 14 grudnia 1591 w Úbedzie) – hiszpański poeta, ważna postać kontrreformacji, mistyk, karmelita i prezbiter, święty Kościoła katolickiego, anglikańskiego, czczony przez Kościół Ewangelicko-Luterański w Ameryce, odnowiciel i doktor Kościoła.

Święty Jan od Krzyża był reformatorem zakonu karmelitów. Jest uważany, wraz z Teresą z Ávili, za założyciela karmelitów bosych. Jest również znany ze swych dzieł literackich. Zarówno jego poezja, jak i rozważania nad wzrostem duszy są uważane za szczyt dzieł mistycznych i zaliczane do najwybitniejszych osiągnięć hiszpańskiej literatury.

Kalikst, Centurie (Sto rozdziałów), Filokalia, teksty o modlitwie serca

Kalikst i Ignacy Ksantopuloi – dwaj mnisi z Góry Atos, autorzy pierwszego podręcznika ascezy hezychastycznej. Żyli u schyłku Bizancjum. Był to okres, gdy spory palamickie zostały rozwiązane i gdy ustalono już „sposób” skupienia umysłu, wyciszenia i modlitwy wewnętrznej. Ostateczny kształt przyjęła również modlitwa Jezusowa, która stała się istotną częścią w duchowości wschodniego chrześcijaństwa. Nastał więc czas syntezy, komentarzy oraz podsumowań. Nie próbowano poszukiwać nowych, oryginalnych sposobów modlitwy. I praca Kaliksta i Ignacego ma właśnie taki porządkujący charakter.

Oboje pochodzili z klasztoru Ksantopulos, wchodzącego w skład wielkiego atonickiego klasztoru Pantoratora. Kalikst, uważany za duchowego syna Grzegorza z Synaju, przez krótki czas (3 miesiące) był patriarchą Konstantynopola, znany jako Kalikst II. Zmarł wkrótce po wyborze, w 1397 r. O Ignacym niestety, nie wiele wiadomo. Jedyna pewna informacja to ta, że był mnichem w klasztorze na górze Atos.

Kalikst i Ignacy Ksantopuloi, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Pseudo-Makary Egipski

Makary Wielki Egipski, Makary Starszy, cs. Prepodobnyj Makarij Wielikij, Jegipietskij (ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) – chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty katolicki i prawosławny.

św. Maksym Kausokalybos, Żywot św. Maksyma Kausokalibosa, Filokalia teksty o modlitwie serca

św. Maksym Kausokalybos  (zm. 1365 lub 1380) – był mnichem hezychastą mieszkającym na górze Athos w Grecji. Cieszył się wielką sławą. Był powszechnie ceniony jako wzór cnót oraz przewodnik duchowy, podziwiany za surowe życie które prowadził. Uważano że ma dar jasnowidzenia, proroctwa, uzdrawiania i egzorcyzmowania demonów. O porady i modlitwę prosili go cesarze i duchowni. Tak bardzo jednak umiłował życie w samotności i kontemplacji, że wielokrotnie, gdy nachodzili go poszukujący jego rady uczniowie, palił swą samotnie i przenosił się w nowe miejsce (kausoo – gr. palić, kalybe – gr. domek, stąd zyskał przydomek ‚Kausokalybos’ – Ten, który pali chaty) (…)

Na górze Athos był bliskim współpracownikiem innego znanego mnicha, hezychasty, Grzegorza z Synaju. Nie pozostawił po sobie żadnych pism. Powstały natomiast przynajmniej cztery jego biografie. Jedną z nich („Żywot św. Maksyma Kausokalibosa”), w końcu XIV wieku, napisał Teofan z Vatopedii, z której pochodzi fragment włączony do Filokalii.

Św. Maksym Wyznawca

Maksym Wyznawca, właśc. Moschion, cs. Prepodobnyj Maksim Ispowiednik) (ur. ok. 580 w Konstantynopolu, zm. 662 w okolicach Batumi) – teolog grecki, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Św. Mikołaj z Flue

Mikołaj z Flue, brat Klaus z Flüe, (Niklaus von Flüe, Bruder Klaus; łac. Nicolaus de Rupe, franc. Nicolas de la Roche) (ur. 1417, zm. 21 marca 1487) – święty, uznawany za mistrza medytacji i mistyka średniowiecza, symbol pokojowego rozwiązywania konfliktów, patron Szwajcarii.

Nicefor Pustelnik (Jezus Pantokrator, fresk, klasztor Watopedi, Góra Athos, Grecja)

Nicefor Pustelnik, Nicefor Hezychasta, Samotnik lub Hagioryta ( zm. ok 1285) – Jeden z pierwszych świadków praktykowania modlitwy Jezusowej połączonej z techniką oddychania. Pochodził z Italii, ale przeniósł się do Bizancjum i tam związał się z prawosławiem. Około 1240 roku osiadł na Górze Athos, gdzie wiódł najpierw życie cenobityczne, później zaś eremickie. Stał się też – jak pisał o nim Grzegorz Palamas – „przewodnikiem dla tych, którzy w świecie umysłu wydają walkę duchom zła”. Dla swych uczniów opracował metodę wewnętrznej uwagi, wiodącej do nieustannej modlitwy.

Niketas Stetatos (ikona Chrystusa Pantokratora – mozaika w apsydzie katedry w Cefalù)

św. Niketas Stetatos (gr: Νικήτας Στηθᾶτος, łac.: Nicetas Pectoratus; ur. 1005 – zm. 1090) – mnich bizantyński, jeden z przedstawicieli teologii mistycznej. Wierny uczeń św. Symeona Nowego Teologa, napisał biografię swego mistrza i publikował jego dzieła. W młodym wieku wstąpił do klasztoru Studios w Konstantynopolu, gdzie pod koniec życia był przełożonym.

Stanisław Papczyński (właśc. Jan Papczyński; imię zakonne: Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński; ur. 18 maja 1631 w Podegrodziu, zm. 17 września 1701 w Górze Kalwarii) – polski kapłan, zakonnik, kaznodzieja, początkowo pijar, a następnie założyciel i pierwszy przełożony generalny Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz święty Kościoła katolickiego.

Św. Stanisław Papczyński, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Symeon Nowy Teolog

Symeon Nowy Teolog (ur. 949; zm. 12 marca 1022) – był chrześcijańskim mnichem i poetą na terenie Bizancjum, jednym z trzech kanonizowanych świętych prawosławnych, którym nadano przydomek teologa w uznaniu jego nauczania, które było, podobnie jak Jana Ewangelisty oraz Grzegorza z Nazjanzu, przesycone szczególnie nośną, bogatą w duchowe treści wizją życia wiary. Jednym z jego podstawowych postulatów było to, że ludzie powinni doświadczyć już w życiu doczesnym oglądania Boga (gr. theoria) czyli kontemplacji.

Jest uznawany za pierwszego mistyka chrześcijańskiego wschodu, który w sposób swobodny pisał o swych przeżyciach duchowych. Niektóre z jego pism zostały włączone do Filokalii, zbioru wczesnych autorów na temat modlitwy serca rozpowszechnianej przez ruch hezychastów.

Talazjusz z Libii

Talazjusz z Libii – Mnich, a potem przełożony klasztoru na Pustyni Libijskiej w poło­wie VII wieku. Był zaprzyjaźniony z Maksymem Wyznawcą, który podczas swego wygnania korzystał z jego gościnności, następnie pisał do niego listy i zadedykował mu dwa dzieła.

Talazjusz był autorem czterech centurii o duchowym życiu, pt. O miłości, wstrzemięźliwości i kierowaniu się rozumem. Jest to zbiór powiedzeń, zwięzłych aforyzmów i krótkich pouczeń, które wyznacza­ją miłości centralne miejsce w życiu duchowym.

Teoleptos z Filadelfii

Teoleptos z Filadelfii (1250-1322) – urodzony w Nicei, zdobył znakomite wykształcenie. Po krótkotrwałym małżeństwie opuścił żonę i wybrał życie pustelnicze jako mnich na Górze Atos. Następnie, przez około 40 lat, był biskupem Filadelfii w zachodniej Azji Mniejszej (…).

Teoleptos uchodził za bezpośredniego ucznia Nicefora Pustelnika i był współczesnym św. Grzegorzowi z Synaju. Żył więc w okresie rozwoju metod psychosomatycznych, związanych z modlitwą Jezusową. Nigdy jednak do nich nie nawiązywał. Kierując swe pisma do mniszek, zalecał jedynie ciągłą pamięć o Bogu i nieustanne wzywanie świętego Imienia. Oryginalność tego autora polega na tym, że nie przedstawiał modlitwy zarezerwowanej dla wąskiego grona eremitów (nazywanych „hezy­chas­ta­mi”). Traktował ją raczej jako ważny element wspólnotowego życia monastycznego, albo ogólnie, kościelnego, które skupia się na liturgii i miłości braterskiej.

św. Teresa od Jezusa

Święta Teresa z Ávilii (św. Teresa od Jezusa), właściwie Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada (ur. 28 marca 1515 w Gotarrendura (Ávila) w Hiszpanii, zm. 15 października 1582 w Alba de Tormes w Hiszpanii) – hiszpańska mistyczka, karmelitanka, pisarka kontrreformacji i teolog życia kontemplacyjnego. Była również reformatorką zakonu karmelitów i wraz ze świętym Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych.

O praktykowaniu Bożej obecności, Wawrzyniec od Zmartwychwstania

Wawrzyniec od Zmartwychwstania (1614 – 12 luty 1691) – urodził się jako Mikołaj Herman w Lotaryngii, w ubogiej i pobożnej rodzinie.  W wieku 18 lat doświadcza, pod uschniętym drzewem (które w jego widzeniu ożywia się, zakwita i pokrywa się owocami) objawienia wielkiej opatrzności i potęgi Boga. Od tego momentu w sercu Mikołaja rośnie pragnienie oddania się na służbę Bogu (…)

Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania prowadzi proste życie zakonne. Najpierw przez długie lata jest kucharzem. Po 15 latach pracy w kuchni na skutek zdrowotnych trudności musi ją opuścić i podejmuje się posługi szewca.

Trwając w obecności wobec Boga i siebie, w pogodzie ducha i pełnej świadomości umiera 12 lutego 1961 roku.

Wawrzyniec od Zmartwychwstania, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Tomasz a Kempis

Tomasz Hemerken a Kempis (ur. ok. 1380 w Kempen niedaleko Kolonii, zm. 25 lipca 1471 w Zwolle). Jego rodzice, Jan i Gertruda, to bardzo biedni, ale pobożni i uczciwi ludzie, należący do klasy rzemieślniczej. Ojciec najprawdopodobniej był ślusarzem, o matce Tomasza mówią, że prowadziła wiejską szkołę. Mieli dwóch synów, nie wiemy czy mieli więcej dzieci. Starszy o czternaście lat od Tomasza Jan po ukończeniu nauki w Deventer, wstąpił do kanoników regularnych św. Augustyna w Windesheim i pełnił tam wiele funkcji. Tomasz naukę ukończył w tej samej szkole w Deventer i podobnie jak brat wstąpił do kanoników regularnych. W 1406 roku przyjął habit zakonny, a w 1413 święcenia kapłańskie. W klasztorze spędził Tomasz niemal całe życie jako pisarz ascetyczny, kaznodzieja i kopista rękopisów. Samo Pismo Święte przepisał cztery razy.

„O naśladowaniu Chrystusa” to jedna z najpopularniejszych książek chrześcijańskich. Przetłumaczona na ponad 90 języków. W sposób szczególny, czuję że jest to książka na obecny, trudny czas (gdy piszę te słowa przez całą Polskę przelewają się protesty związane z zaostrzeniem prawa dot. aborcji – 31.10.2020). I jak dla wielu katolików, również i dla mnie to trudny moment. Moment, który oddziela bolesną śmierć tego, co było (i już chyba nie wróci), od niecierpliwego ale i pełnego nadziei oczekiwania na nowe, które nadchodzi. I to jest wspaniała chwila, aby powrócić do dzieła „O naśladowaniu Chrystusa” i po raz kolejny spędzić trochę czasu z fragmentami, które dla siebie i dla ciebie jakiś czas temu wybrałem. Jestem przekonany, że właśnie teraz potrzebuję, aby po raz kolejny mnie przemieniły. Być może przemienią również i ciebie […]

Więcej, kliknij tutaj

„Gaudete et exsultate” to opowieść papieża Franciszka o tym, jak może wyglądać świętość twoja i moja w dzisiejszym świecie. Bardzo często żyjemy w przekonaniu, że świętymi mogą być tylko wyjątkowi herosi, a skoro ja jestem taki przeciętny (może nawet poniżej przeciętnej) to świętość nie jest dla mnie. I papież Franciszek w bardzo delikatny, ale i jednoznaczny sposób wybija mnie i ciebie z tego błędu. I rozpala pragnienie, aby niezależnie od tego co ty sam, albo twoje otoczenie mówi i myśli na twój temat, nie rezygnować z pragnienia bycia świętym. […]

Więcej, kliknij tutaj

Papież Franciszek jest osobą, której spotkanie było bardzo ważne w mojej drodze powrotnej do Ojca. Gdy byłem jeszcze ateistą, nie wierzącym w Boga i uważającym Kościół za narzędzie manipulacji ludźmi, zdażyło się tak, że znalazłem się w Asyżu w rocznicę śmierci św. Franciszka z Asyżu. W tym samym czasie w Asyżu znalazł się papież Franciszek. Nie do końca pamiętam jak to się stało, ale znalazłem się na trasie przejazdu papa mobile i w wąskich uliczkach Asyżu papież minął mnie dosłownie o kilka metrów. Poczułem wówczas coś, czego na tamten czas nie potrafiłem wyjaśnić, ale od razu byłem pewien, że to było „dobre” […]

Więcej, kliknij tutaj

Dzienniczek to dzieło niezwykłe. Napisane przez prostą, pokorną osobę, której słowa, wypełnione Bożą mocą, mogą zmienić nasze życie. To książka cała przesiąknięta Bożym miłosierdziem. I jestem przekonany, że wielu pomoże w odkryciu, że naprawdę nic nie może nas oddzielić od Bożego miłosierdzia, objawionego w Jezusie Chrystusie […]

Więcej, kliknij tutaj

Słowa książki „Jezus mówi do ciebie” dzień po dniu zapraszają nas wszystkich do zanurzania się w Bożej obecności, otwierają nas na Bożą miłość, pokazują bezmiar Bożego miłosierdzia. Nie mogę przecenić ogromu dobra, jakie słowa, które tam znalazłem, uczyniły w moim sercu […]

Więcej, kliknij tutaj

Dla mnie pozycja ta, była odkryciem duchowości pierwszych chrześcijan. Jest wypełniona mądrością ojców pustyni, którzy całe swoje życie oddali służbie Boga. Nie było dla nich rzeczy ważniejszej nad to, by ciągle przebywać w Bożej Obecności. A Filokalia jest zapisem recept, które zostawili nam, potomnym, abyśmy mogli dotrzeć do miejsca, w którym nie będzie już nas, ale będzie żył w nas Chrystus […]

Więcej, kliknij tutaj

Jestem zauroczony tą książką. Jej prostotą i mocą. To nie jest teologiczny wykład o Bożej obecności. A praktyczny „poradnik” o tym, co zrobić aby zaprosić Boga do naszej codzienności. Napisany z mocą, w pokorze i w Boskim autorytecie […]

Więcej, kliknij tutaj

W drugim tomie możesz poznać siostrę Elżbietę od Trójcy Świętej, od momentu wstąpienia do Karmelu do śmierci w marcu 1906r. Elżbieta w swoich listach dzieli się szczęściem z obcowania z Bogiem Ojcem w murach Karmelu. Przy okazji wspiera swoich bliskich, przyjaciół i znajomych w ich zmaganiu z przeciwnościami dnia codziennego. I recepty, których udziela, są aktualne również dzisiaj – bo prowadzą do Tego, który jest poza czasem. Do Tego, Który Jest […]

Więcej, kliknij tutaj

Chmura niewiedzy to wyjątkowa pozycja. Do tej pory nie spotkałem tak precyzyjnego i pięknego zarazem, przewodnika, prowadzącego do zjednoczenia z Tym Który Jest. Z racji swojej bezpośredniości w opisywaniu tego, co opisać „po ludzku” po prostu się nie da, jest to książka, która może w pierwszym kontakcie, wydawać się niezrozumiała i zawiła. Stąd autor wstępu pisze, że jest to książka „dla zaawansowanych” […]

Więcej, kliknij tutaj

„Ćwiczenia duchowne” to wyjątkowa pozycja. Niech o jej wyjątkowości świadczy fakt, że jest to jedyny podręcznik stosowany powszechnie już od ponad 450 lat. Jak to możliwe, że tak leciwa książka ciągle zachwyca tysiące osób, spragnionych Bożej obecności? Dlaczego tak wielu podąża drogą ćwiczeń przygotowanych przecież jeszcze w średniowieczu? Co jest w niej tak pociągającego?

Pewnie każdy z tych, którzy zetknęli się z tymi ćwiczeniami, ma swoją odpowiedź. Ja odpowiadam na to pytanie słowem: „Skuteczność”. One po prostu działają:-) […]

Więcej, kliknij tutaj

Gdy Bóg objawił mi swoją chwałę, rozpalił również we mnie miłość do Kościoła Katolickiego. Jako ateista, którym byłem przez większość swojego życia, nie miałem z  Kościołem istotnego kontaktu. Raczej unikałem jak ognia wszelkich uroczystości kościelnych. Dlatego, by zrozumieć czym jest Kościół, jaka jest jego wiara, na czym polega nauka katolicka sięgnąłem po Katechizm Kościoła Katolickiego. Książka ta, krok po kroku pokazywała mi piękno religii katolickiej […]

Więcej, kliknij tutaj

W pierwszym tomie możesz poznać młodą Elżbietę, która jeszcze jako nastolatka podejmuje decyzję, że chce oddać swoje życie Bogu. To piękne świadectwo młodej dziewczyny, które wielu z nas może dodawać odwagi […]

Więcej, kliknij tutaj

Ja na Ewagriusza trafiłem dzięki Filokalii. Więcej na temat tej książki znajdziesz tutaj.  Tak bardzo ujął mnie sposób, w jaki Ewagriusz nauczał o tym, jak powinniśmy się modlić, iż zapragnąłem poznać go bardziej. W ten sposób trafiłem na tą malutką książeczkę (jedynie 72 strony, wydanie kieszonkowe), która jednakowoż zawiera mądrość, którą trudno przecenić. Dzięki niej możesz poznać sposób w jaki modlili się ojcowie pustyni, pierwsi chrześcijanie i doświadczyć w modlitwie Obecności Boga żywego […]

Więcej, kliknij tutaj

Jan od Krzyża to człowiek zakochany w Bogu. Rozmawiał z Nim poufnie i ciągle o Nim mówił. Nosił Go w swym sercu i na swych wargach, ponieważ był On dla niego prawdziwym skarbem, jego najbardziej realnym światem. Najpierw jest Jego świadkiem, potem głosi i opiewa Jego tajemnicę. Dlatego mówi o Nim z pasją i z niepowszechnym darem przekonywania: „ci, którzy go słuchali, zauważyli, że w taki sposób mówił o rzeczach Bożych i tajemnicach naszej wiary, jak gdyby je widział własnymi oczami”. […]

Więcej, kliknij tutaj

Wspaniała rozmowa ks. Józefa Tishnera z Januszem Poniewierskim, przeprowadzona zaledwie kilka miesięcy przed zdiagnozowaniem u Księdza Profesora nieuleczalnej choroby, zakończonej jego śmiercią. To wyjątkowe rekolekcje wielkopostne poruszające w nowy (dla mnie) i odważny sposób takie tematy jak: czynienie dobra, wolność, wiara czy nadzieja. Jest to bardzo treściwa i wartościowa rozmowa, którą warto mieć w swojej biblioteczce […]

Więcej, kliknij tutaj

Zapraszam Cię na Facebooka 🙂

Najpopularniejsze wpisy i strony (ostatnie 7 dni)

Gdy zgromadziły się wielotysięczne tłumy i było tak ciasno, że jedni drugich deptali, On zwrócił się najpierw do uczniów: „Strzeżcie się zakwasu faryzeuszów, którym jest obłuda. Bo wszystko, co jest zakryte, będzie ujawnione, a o tym, co tajemne, wszyscy się dowiedzą. Dlatego wszystko, co mówiliście w ciemności, będzie słyszane w świetle; a co w domu szeptaliście na ucho, będzie rozgłaszane publicznie”.

Ewangelia wg św. Łukasza 12,1-3

Pedofilia w Kościele katolickim – artykuły

  • Przeczekamy i prosimy o przeczekanie. Odc. 1: Kościelny rezerwat niedostępności - Pedofilia w Kościele Katolickim
  • Biskupi, którzy kryli księży pedofilów [RAPORT] - Pedofilia w Kościele Katolickim
Ks. Isakowicz-Zaleski pozwany przez kurię za tekst o ofierze księdza pedofila2020-11-20T16:57:44+01:00
ks. Tadeusz Isakowicz-Zalewski - Pedofilia w Kościele Katolickim

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski opublikował na swoim koncie na Twitterze fragment pozwu otrzymanego od kanclerza kurii diecezji tarnowskiej. Tarnowska kuria pozwała duchownego za tekst, który ks. Isakowicz-Zaleski opublikował na swoim blogu. W artykule opisał historię mężczyzny, który padł ofiarą Stanisława P. – księdza pedofila.

Link: Pedofilia w Kościele. Ks. Isakowicz-Zaleski pozwany przez kurię za tekst o ofierze księdza pedofila

[pedofilia w Kościele Katolickim]

0 0 Głosuj
Article Rating
Czasem trzeba być Don Kichotem2020-11-05T20:53:23+01:00
Tomasz P. Terlikowski. Fot. Bartosz Zieliński / Flickr

Jednym słowem jest po staremu. Owszem są instytucje, są powołani delegaci (wielu z nich szczerze zaangażowanych i ciężko pracujących), są dokumenty, ale gdy przychodzi co do czego, to i tak jest po staremu, szczególnie w sprawach z przeszłości. Nic nie wskazuje na to, by w najbliższym czasie coś się miało zmienić. No może poza jednym, spraw będzie coraz więcej. Trupów w szafie jest wiele, bardzo wiele. Każda diecezja, wiele bardzo wiele zakonów, takie ma. One będą wychodzić, dotyczyć będą zarówno historii, jak i czasów całkiem niedawnych. Albo więc nauczymy się na nie naprawdę reagować, a najlepiej uprzedzać działania realną walką z problemem, albo… autorytet Kościoła będzie stopniowo, ale dość dynamicznie, obtłukiwany jak tynk pod uderzeniami młota. Reakcją zaś nie może być tylko suche „przepraszam” (o groźbach procesów nie wspominając), ale… pociągnięcie do odpowiedzialności winnych z kurii, oddanie się biskupa do dyspozycji papieża (gdy zaniedbania są poważne), wypracowanie polityki odszkodowawczej, itd. I znowu, gdyby ktoś mnie pytał, czy widzę możliwość tego, by to się szybko stało, to odpowiedź jest negatywna. Nie, nie widzę. Nie wierzę, by któryś biskup poniósł odpowiedzialność za swoje decyzję, by ujawnieni zostali kurialiści, którzy zatajali sprawy lub opiniowali je w taki sposób, by nie zaszkodzić koledze, czy duchowni, którzy ukręcali łeb sprawie. To, że nie wierzę, nie oznacza, że nie trzeba takich postulatów stawiać. Nawet jeśli ktoś uznaje, że to donkiszoteria (jak był łaskaw określić moją i księdza Isakowicza-Zaleskiego walkę z przestępstwami seksualnymi w Kościele Krzysztof Varga w „Dużym Formacie), że to walka z wiatrakami, to są sytuacje, gdy trzeba być Don Kichotem.

Link: Czasem trzeba być Don Kichotem

0 0 Głosuj
Article Rating
Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski w DZ: Abp Skworc powinien zawiesić swoje czynności do czasu wyjaśnienia sprawy2020-11-05T20:56:03+01:00

Cofnijmy się do roku 2002. Wówczas dzisiejszy metropolita katowicki abp Wiktor Skworc jest biskupem tarnowskim, do którego zwracają się nauczyciele i rodzice ze szkoły podstawowej w Woli Radłowskiej. I skarżą się, że tamtejszy proboszcz Stanisław P. molestuje chłopców. Było wiele wiarygodnych relacji. Istnienie problemu potwierdził dyrektor szkoły. Biskup Skworc przyjął delegację, rozmawiał z nimi i obiecał, że wyjaśni sprawę. Faktycznie odwołał proboszcza, ale wbrew przepisom nie wysłał dokumentacji do Watykanu, choć od dwóch lat obowiązywał przepis podpisany przez Jana Pawła II i kardynała Josepha Ratzingera, przewodniczącego Kongregacji Nauki i Wiary, późniejszego Benedykta XVI, iż wszystkie sprawy związane z molestowaniem seksualnym dzieci przed 18. rokiem życia mają trafiać bezpośrednio do Stolicy Apostolskiej. Teraz arcybiskup Skworc tłumaczy, że sprawa ta wydawała mu się mało wiarygodna. To pytanie: czemu odwołał proboszcza, który zresztą miał odejść na własną prośbę, tłumacząc się względami zdrowotnymi. Rozmawiałem właśnie z jednym z rodziców, uczestniczących w tamtej delegacji, który potwierdził, że było wiele relacji osób na temat skłonności proboszcza do małych chłopców, że próbuje zmusić ich do obcowania płciowego, że dotyka ich w intymne miejsca. Nie była to pojedyncza skarga, choć przecież sam czyn ma przede wszystkim znaczenie.

Link: Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski w DZ: Abp Skworc powinien zawiesić swoje czynności do czasu wyjaśnienia sprawy

0 0 Głosuj
Article Rating
Oskarżenie zamiast obrony. Houston, mamy (szerszy) problem2020-11-05T21:03:27+01:00

„Co wynika z tych słów? Otóż ni mniej, ni więcej, a tyle, że sprawy nie przekazano do Kongregacji Nauki Wiary, choć na biskupie ciążył taki obowiązek, jeśli tylko miał on „przynajmniej prawdopodobną” informację o molestowaniu czy wykorzystywaniu seksualnym. Jeśli biskup uznał ją za „nieprawdopodobną” (a tylko w takiej sytuacji wydaje się, że mógłby on sprawy nie zgłaszać), to warto zadać pytanie, na jakiej podstawie decyzja taka (jak przyznaje teraz sam arcybiskup – błędna) została podjęta? Co takiego sprawiło, że wiarygodne obecnie doniesienie okazało się wówczas „nieprawdopodobne”? Kto za to odpowiadał? Odpowiedzi na te pytania są istotne dla zrozumienia ówczesnej decyzji i tego, czy można uznać ją za błąd w rozeznaniu czy raczej za świadome tuszowanie.

Trudno też nie zadać jeszcze innego pytania: jeśli sprawa była na tyle nieprawdopodobna, że nie zgłoszono jej do Watykanu, to dlaczego ks. P. wysłano na Ukrainę, a nie przywrócono na parafię, gdzie był wcześniej proboszczem, albo nie powierzono mu innej placówki?”

Link: Oskarżenie zamiast obrony. Houston, mamy (szerszy) problem

0 0 Głosuj
Article Rating
Kuria tarnowska ws. ks. Stanisława P.: niedociągnięcia i zaniechania2020-11-05T21:05:17+01:00

Tarnowska kuria odnosząc się do sprawy ks. Stanisława P. stwierdza, że dokonana analiza zarchiwizowanych danych ujawnia w tym przypadku niestety również niedociągnięcia i zaniechania. „Musimy o tym otwarcie powiedzieć, gdyż jedyną słuszną drogą jest kierowanie się prawdą i troską o wiarygodność Kościoła” – czytamy w komunikacie. Zgodnie z zapowiedzią Kuria przedstawia chronologię zdarzeń oraz działań podjętych w sprawie ks. Stanisława. Kapłanowi grożą surowe kary, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.

Link: Kuria tarnowska ws. ks. Stanisława P.: niedociągnięcia i zaniechania

0 0 Głosuj
Article Rating

Pomoc dla osób molestowanych w Kościele Katolickim

Zranieni w Kościele
0
Liczba zebranych materiałów na tym blogu dotyczących ukrywania pedofilii w KK
0
Liczba hierarchów KK w Polsce podejrzewanych o ukrywanie pedofilii
5 1 Głosuj
Article Rating
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
Zobacz wszystkie komentarze

Notatki i playlista

Twoje notatki (kliknij tutaj) 

Playlista
Jeżeli chcesz, aby poniższa playlista odtwarzała się w tle, gdy przeglądasz wpisy na blogu, uruchom playlistę a potem kliknij w logo YouTube (opcja: Obejrzyj na youtube.com).

Go to Top