Alicja Lenczewska (ur. 5 grudnia 1934 w Warszawie, zm. 5 stycznia 2012 w Szczecinie) – polska mistyczka, nauczycielka, autorka dwóch dzienników duchowych opublikowanych pt. Świadectwo. Dziennik duchowy i Słowo pouczenia, w których opisuje głównie swoje rozmowy z Jezusem Chrystusem, a także m.in. z Matką Bożą, świętymi (w tym ze św. Faustyną) i aniołami.

Jej rodzice pochodzili z Małopolski Wschodniej (obecnie na Ukrainie). Ojciec zmarł, gdy miała dwa lata. W 1940 r. przeniosła się z matką i starszym bratem, Sławomirem, na Rzeszowszczyznę, następnie do Inowrocławia, a ostatecznie rodzina osiadła w 1946 r. w Szczecinie. Na kwestie religijne zwróciła uwagę po przeczytaniu amerykańskich książek o odnowie charyzmatycznej. Pierwszych mistycznych spotkań z Jezusem doznała na rekolekcjach w Gostyniu w 1985 r. Jej duchowym przewodnikiem został wówczas ksiądz Walter Rachwalik, który poradził jej systematyczne spisywanie widzeń, co czyniła w zeszytach szkolnych od 1985 r. do 2010 r. Notatki ostatecznie przepisała na maszynie, a oryginały zniszczyła (zachowały się jedynie trzy zeszyty). Od 1989 r. Alicja Lenczewska otrzymała dar niewidzialnych stygmatów. Złożyła śluby wieczyste w Rodzinie Serca Miłości Ukrzyżowanej. Jeździła na pielgrzymki, a także była współinicjatorką założenia wspólnoty Apostołów Czystej Miłości. W 2010 r. został u niej zdiagnozowany rak nerki.

Po jej śmierci w 2012 roku miejscowy arcybiskup szczecińsko-kamieński Andrzej Dzięga powołał komisję teologiczną w celu zbadania, czy treść zawarta w jej zapiskach duchowych jest zgodna z nauczaniem Kościoła. Opinia teologów była jednoznacznie pozytywna. Ks. dr Mieczysław Piotrowski, współautor jej biografiiredaktor naczelny Miłujcie się!, stwierdził, iż „teksty te należą do pereł literatury religijnej”. Obie publikacje uzyskały imprimatur wikariusza generalnego, biskupa pomocniczego archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej Henryka Wejmana.

[źródło: Wikipedia.pl]