św. Faustyna Kowalska

Płynie łódź życia mojego.

Płynie łódź życia mojego
Wśród mroków i nocy cieni,
I nie widzę wybrzeża żadnego,
Jestem na głębi morskiej przestrzeni.

Najmniejsza burza zatopić mnie może,
Pogrążając mą łódź w wód odmęcie,
I gdybyś Ty sam nade mną nie czuwał, Boże,
W każdej chwili życia mego, w każdym momencie.

Wśród wycia, huku fal
Płynę spokojnie z ufnością
I patrzę, jak dziecię, bez lęku w dal,
Boś Ty mi, Jezu, światłością.

Wokoło groza i przerażenie,
Lecz głębszy spokój mej duszy niż głębina morza,
Bo kto jest z Tobą, Panie, ten nie zginie –
Tak mnie upewnia Twa miłość Boża.

Choć niebezpieczeństw pełno wokoło,
Nie lękam się ich, bo patrzę w niebo gwiaździste.
I płynę odważnie, wesoło,
Jak przystoi na serce czyste.

Lecz ponad wszystko dlatego jedynie,
Źeś Ty sternikiem moim, o Boże,
Tak spokojnie łódź życia mojego płynie –
Wyznaje to w największej pokorze.

Św. Siostra Faustyna Kowalska ZMBM, „Dzienniczek”, p. 1322 (Płynie łódź życia mojego)

Wersja „obrazkowa” tego wpisu poniżej:

(Kliknij tutaj, aby pobrać obrazek)

Płynie łódź życia mojego; św. Faustyna Kowalska
Dzienniczek, św. Faustyna Kowalska