Modlitwa o pokorę

Modlitwa o pokorę

Modlitwa na początek dnia (Modlitwa z intencją, aby wszystko co mnie spotka w ciągu tego dnia, powierzyć Bogu).

Boże Wszechmogący, umiłowany Tato, wszystko, z czym będę musiał się dzisiaj zmierzyć, wszystkie troski, wszystkie zmartwienia, wszystkie zadania, ale i też wszystkie przyjemności, radości, sukcesy oddaję Tobie.

Na dzisiejszy dzień wybieram, by we wszystkim Ciebie uwielbiać. Wybieram, by we wszystkich moich działaniach szukać Twojej woli. Bo chcę być silny Twoją siłą

Tobie powierzam wszystkie moje pragnienia, wszystkie moje oczekiwania, wszystko to, co nazywam „moje”. I chcę dla siebie to, co Ty dla mnie przygotowałeś. Przyjmuję z pokorą i z miłością to wszystko, czym chcesz mnie dzisiaj doświadczyć. Przyjmuję z miłością i pokorą to wszystko, co mnie dzisiaj spotka.

I nie będę wierzył w podpowiedzi mojego umysłu, że to, co dzisiaj wydarzy się w moim życiu „jest złe” albo „nie powinno mi się przytrafić”. Bo chcę ten dzień spędzić jak dziecko które wie tylko tyle, że jest w ramionach ukochanego Ojca, któremu ufa bezgranicznie. Które wierzy, że to wszystko, co go spotyka jest dla niego dobre, nawet, jeżeli nie rozumie „dlaczego”, „po co” i jakie będą tego konsekwencje. Które wierzy całym sobą.

Tak chcę przeżyć dzisiejszy dzień – chcę go spędzić w uwielbieniu swojego Ojca. W uwielbieniu Tego, który mnie stworzył.

I za każdym razem, gdy poczuję, że ogarnia mnie lęk, strach, przerażenie albo niepewność przypomnę sobie o moim postanowieniu na dzisiejszy dzień. O tym, że gdy te emocje pojawiają się, to znaczy, że znowu patrzę na siebie. A ja wybieram, aby dzisiaj patrzeć na Boga. I w Nim pokładać całą swoją nadzieję. I gdy to robię natychmiast lęk, strach ustępuje miejsca miłości i spokojowi, ukojeniu, które płynie z Tego, w Którym wszystko jest zawarte.

Więc Przenajświętszy Ojcze pozwól mi właśnie tak spędzić ten dzisiejszy dzień.

W Twoich ramionach,
w Twoim pokoju,
w Twojej miłości.

Amen.

Więcej: Modlitwa na początek dnia

Modlitwa o pokorę

Modlitwa o pokorę

Modlitwa na koniec dnia – Modlitwa która pomoże uwielbić Boga, i podziękować Mu za wszystko, co w ciągu tego dnia dla mnie przygotował.

Boże, Ojcze Wszechmogący, pragnę podziękować Ci za wszystko, czym mnie dzisiaj doświadczyłeś. Dziękuję ci, wypełniony wiarą, że to wszystko co mnie dzisiaj spotkało, przybliża mnie do momentu, w którym oddam Ci się całkowicie. Wierzę, że to wszystko, co się wydarzyło w moim życiu, było wypełnieniem Twojego planu względem mnie. Twojego tajemnego planu zbawienia, który jest prostą drogą prowadzącą mnie do mojego Pana. 

I z pokorą przyznaję, że nie rozumiem, nie wiem i nie chcę wiedzieć, w jaki sposób to, co dzisiaj stało się moim udziałem przemienia moje serce, przygotowuje mnie do poddania swojej woli. Bo ufam Ci, mój Ojcze, bezgranicznie. Dlatego dziękuję Ci za wszystko, co mnie spotkało.

I mimo tego, że mój umysł podpowiada mi, że to, być może, było złe, że to, być może, było przykre, że to, być może, wypełnia moje serce bólem, cierpieniem, smutkiem, zniechęceniem, ja nie słucham tych głosów. Wybieram słuchać mojego serca, w którym Ty, mój Ojcze, umieściłeś swoją miłość. A moje serce wie do kogo należy.

Dlatego uwielbiam Ciebie, mój Boże, we wszystkim, czym mnie dzisiaj doświadczyłeś. Dziękuję Ci za wszystko, co dzisiaj stało się moim udziałem.

Z pokorą przyjmuję Twoją wolę dla mnie. I z ufnością powierzam Ci swoje życie. Bo nie chcę przeżyć ani chwili dłużej, bez Ciebie. Nie chcę przeżyć ani chwili dłużej wierząc, że sam jestem w stanie się zbawić, że sam jestem w stanie zapewnić sobie to wszystko, o czym tak długo marzyłem: spokój, który nie przemija, radość, która trwa wiecznie i wolność, w której mogę być taki, jakim mnie stworzył mój Ojciec.

Więc dziękuję Ci, mój Ojcze, i uwielbiam Cię we wszystkim, czym mnie doświadczyłeś.

I oddaję Ci się całkowicie.

Amen.

Więcej: Modlitwa na koniec dnia

  • Pismo Święte

Modlitwa Jezusa cz. 1 – Życie wieczne polega na tym, aby wszyscy poznali Boga i Jezusa Chrystusa, Ewangelia wg św. Jana

20 grudnia 2018|

Życie wieczne polega na tym, aby wszyscy poznali Boga i Jezusa Chrystusa.  Po tych słowach Jezus podniósł swoje oczy ku niebu i powiedział: "Ojcze, nadeszła godzina. Obdarz chwałą swego Syna, aby i Syn Ciebie obdarzył chwałą. Przekazałeś Mu władzę nad wszystkim, co żyje, aby On dał życie wieczne wszystkiemu, co Mu dałeś. A życie wieczne polega na tym, aby wszyscy poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Tego, którego posłałeś - Jezusa Chrystusa". Ewangelia wg św. Jana 17,1-3 (Życie wieczne polega na tym, aby wszyscy poznali Boga i Jezusa Chrystusa) Modlitwa Jezusa cz. 2 [...]

Dzienniczek św. Siostry Faustyny Kowalskiej należy do pereł literatury mistycznej, tłumaczony jest na wiele języków, cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród wiernych i teologów. Słowa w nim zapisane „jawią się jako szczególna Ewangelia miłosierdzia Bożego napisana w perspektywie XX wieku” – powiedział Ojciec Święty Jan Paweł II.

Dzienniczek to dzieło niezwykłe. Napisane przez prostą, pokorną osobę, której słowa, wypełnione Bożą mocą, mogą zmienić nasze życie. To książka cała przesiąknięta Bożym miłosierdziem. I jestem przekonany, że wielu pomoże w odkryciu, że naprawdę nic nie może nas oddzielić od Bożego miłosierdzia, objawionego w Jezusie Chrystusie.

Chmura niewiedzy (nieznany Autor)

Chmura niewiedzy – (Obłok niewiedzy, ang: Cloud of Unknowing) – anonimowe dzieło mistyczne napisane w Anglii, najprawdopodobniej w latach 1350-1380. Jest pierwszym zapisem doświadczeń mistycznych dokonanym w języku narodowym (w dialekcie północno-wschodnim). Chmura niewiedzy będąca zaadresowanym do młodego adepta praktycznym podręcznikiem życia kontemplacyjnego, zachowała się jedynie w 18 rękopisach, z których najstarszy pochodzi z XV wieku.

Autor nieznany (Chmura niewiedzy), Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Pseudo-Antoni Egipski

Antoni Wielki (Opat), Święty Antoni, (ur. 250 lub 251 w Koma, zm. 356 w pobliżu góry Kulzim) – egipski pustelnik, opat i ojciec pustyni; tradycyjnie uznawany za twórcę anachoretyzmu, jednej z odmian ruchu monastycznego.

Abba Antoni uznany został przez historyków za rewolucjonistę duchowości chrześcijańskiej, bowiem w czasach, kiedy stało się ono religią państwową i przestała istnieć potrzeba oddawania życia za wiarę, wypracował on nowy model męczeństwa polegający na dożywotniej kontemplacji na pustyni w całkowitym wyrzeczeniu się siebie i surowej ascezie.

Św. Barsanufiusz i Jan z Gazy

Św. Barsanufiusz (ur. w V wieku, zm. ok. 540) – święty katolicki i prawosławny, rekluz, epistolograf. Pochodzący z Egiptu pustelnik przez pięćdziesiąt lat przebywał w ścisłym odosobnieniu na terenie palestyńskiego klasztoru św. Seridosa. W listownych kontaktach ze światem zewnętrznym pośredniczył jedynie jego przełożony. Współcześni asceci i zakonnicy zwracali się do niego z prośbami o komentarze i wyjaśnienia dyskutowanych kwestii religijnych, a także porady duchowe, przez co wywarł olbrzymi wpływ na monastycyzm. Jego uczniami byli m.in. św. Doroteusz z Gazy i św. Dozyteusz Palestyński.

Św. Barsanufiusz i Jan z Gazy, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Charles de Foucauld

bł. Karol de Foucauld, fr. Charles de Foucauld (ur. 15 września 1858 w Strasburgu, zm. 1 grudnia 1916 w Tamanrasset w Algierii) – francuski trapista (OCSO) i prezbiter, misjonarz, eremita przebywający przez wiele lat wśród muzułmańskich Tuaregów na Saharze w Algierii, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.

Karol de Foucauld stworzył pierwsze opracowanie słownika francusko-tuareskiego, założył zgromadzenie oparte na swojej regule, pozostawił po sobie także pisma – listy i medytacje, które pokazują jego drogę duchową i rozumienie Pisma Świętego.

Dolindo Ruotolo, Akt oddania (przeciw niepokojom i zmartwieniom)

ks. Dolindo Ruotolo (ur. 6 października 1882 w Neapolu, zm. 19 listopada 1970 tamże) – włoski ksiądz oraz tercjarz franciszkański, ogłoszony przez Kościół katolicki Sługą Bożym, cieszył się wielkim szacunkiem Ojca Pio.

Był piątym z jedenaściorga dzieci Raphaela, inżyniera i matematyka oraz Silvi Valle, potomkini neapolitańskiej arystokracji. W dzieciństwie cierpiał z powodu problemów ze zdrowiem oraz trudności finansowych rodziny. W 1896 roku, po separacji rodziców, wraz ze swoim bratem Elio trafił do Szkoły Apostolskiej Księży Misjonarzy (Scuola Apostolica dei Preti della Missione), a trzy lata później został przyjęty do nowicjatu. 1 czerwca 1901 roku złożył śluby, po których poprosił o możliwość pracy na misjach w Chinach. Jednak jego prośbę odrzucono. Po święceniach kapłańskich 24 czerwca 1905 roku został mianowany profesorem Szkoły Apostolskiej i zajmował się nauczaniem śpiewu gregoriańskiego. Przez krótki czas pracował w Taranto oraz Molfetcie, gdzie zajmował się reformą seminarium.

Ewagriusz z Pontu

Ewagriusz z Pontu (345–399) – mnich pontyjski, teolog, mistyk. Jeden z najznamienitszych ojców pustyni. Nazywany „filozofem na pustyni” lub „pierwszym mnichem teologiem”. Bardzo ważny autor w dziejach duchowości; pochodził z Pontu w Azji Mniejszej, był uczniem Bazylego Wielkiego i Grzegorza z Nazjanzu. Około 383 roku wycofał się na pustelnie egipskie, gdzie pozostawał w kręgu Makarego Wielkiego i jego uczniów.

Był pierwszym mnichem egipskim, który rozwinął działalności piśmienniczą, stając się znaczącym teoretykiem życia pustelniczego i duchowego. Łączył praktyczną mądrość ojców pustyni z wielką kulturą umysłową i znajomością psychologii, przede wszystkiem jednak z doświadczeniem mistycznym.

MIstrz Eckhart

Eckhart von Hochheim, lepiej znany jako Mistrz Eckhart (niem. Meister Eckhart) (ok. 1260-1327/1328 w Kolonii lub Awinionie) – niemiecki mistyk, filozof i teolog, dominikanin. Przedstawiciel mistyki nadreńskiej. Pozostawał w sporze z inkwizycją, postawiony przed jej trybunałem oskarżony o herezję, polegającą na głoszeniu tzw. religii serca w której kontakt człowieka z Bogiem odbywał się przez kontemplację własnej duszy, będącej częścią Boga, przez co religia stawała się zbędna. W świetle badań przeprowadzonych w XX w. powszechnie uważa się, że oskarżenie o poglądy panteistyczne było zbyt pochopnym wnioskiem, wynikającym z wyrywkowej analizy jego wypowiedzi oraz kontekstu historycznego.

św. Elżbieta od Trójcy Świętej

Elżbieta od Trójcy Świętej, właśc. Elżbieta Catez, fr. Élisabeth Catez (ur. 18 lipca 1880 w Avor, zm. 9 listopada 1906 w Dijon) – karmelitanka bosa, Święta Kościoła katolickiego.

Jej rodzicami byli Franciszek Józef Catez i Maria Rolland. Elżbieta Catez urodziła się w Avor niedaleko Bourges, gdzie stacjonował oddział, w którym pracował jej ojciec. W wieku 7 lat straciła ojca. W wieku 14 lat złożyła w sercu śluby czystości i postanowiła wstąpić do Karmelu. Jednak nie mówiła tego swojej matce przez kilka lat. Kiedy to wreszcie nastąpiło, matka ograniczyła jej chodzenie do kościoła. Mimo to Elżbieta doznawała nadal w 1899 łask mistycznych. W końcu jej matka uległa i wyraziła zgodę na jej wstąpienie do zakonu po ukończeniu 21 lat. W 1901 r. Elżbieta Catez wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Dijon. Dwa lata później (1903) złożyła śluby zakonne. W 1906 zachorowała na chorobę Addisona. 30 października położyła się do łóżka, z którego już nie wstała. 8 listopada wypowiedziała ostatnie słowa, jakie zdołano zrozumieć: Idę do Światła, do Miłości, do Życia. O szóstej rano zmarła w opinii świętości. Miała 26 lat.

św. Elżbieta od Trójcy Świętej, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
św. s. Faustyna Kowalska

Maria Faustyna Kowalska ZMBM, właśc. Helena Kowalska (ur. 25 sierpnia 1905 w Głogowcu, zm. 5 października 1938 w Krakowie) – święta Kościoła katolickiego, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, mistyczka, stygmatyczka i wizjonerka. Znana przede wszystkim jako głosicielka kultu Miłosierdzia Bożego i autorka Dzienniczka, w którym opisała swoje duchowe i mistyczne doświadczenia.

Filoteusz z Synaju (obrazek przedstawia najstarszą zachowaną ikoną Przemienienia Pańskiego (klasztor Gorejącego Krzewu (św. Katarzyny) na Synaju, XII wiek)

Filoteusz z Synaju (IX-XII w.) – Mnich i prawdopodobnie przełożony klasztoru Gorejącego Krzewu (Batos) na Synaju. Żył z pewnością po św. Janie Klimaku i Hezychiuszu z Synaju, być może w IX wieku albo później. Jest uznawany za jednego z twórców „synajskiej” szkoły teologii ascetycznej. Niewiele o nim wiadomo, poza tym, co ukazuje zbiór jego krótkich pouczeń, pt. Czterdzieści rozdziałów o czujności, publikowanych jedynie w Filokalii.

Papież Franciszek

papież Franciszek, łac. Franciscus, właśc. Jorge Mario Bergoglio SI (ur. 17 grudnia 1936 w Buenos Aires) – argentyński duchowny rzymskokatolicki, w latach 1998–2013 arcybiskup Buenos Aires i tym samym prymas Argentyny, w latach 2001–2013 kardynał, 266. papież i 8. Suweren Państwa Watykańskiego (od 13 marca 2013).

Franciszek jest pierwszym papieżem z kontynentu amerykańskiego, a także pierwszym spoza Europy od czasu papieża Grzegorza III (pontyfikat 731–741). Jest również pierwszym jezuitą wybranym na papieża i pierwszym zakonnikiem od czasu papieża Grzegorza XVI (pontyfikat 1831–1846).

św. Grzegorz z Synaju

św. Grzegorz z Synaju, Grzegorz Synaita (ur. ok. 1280 w Klazomenaj, zm. 27 listopada 1346) – święty prawosławny, mnich, odnowiciel hezychazmu, nauczyciel i propagator modlitwy serca.

Urodził się w Kladzomenai na zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej. Znalazł się w niewoli tureckiej, gdy zaś wykupili go chrześcijanie, udał się na Cypr i został mnichem. Przebywał także na Synaju oraz na Krecie, gdzie niejaki Arseniusz wprowadził go w praktykę straży umysłu, czujności serca i czystej modlitwy. Wreszcie udał się na Górę Atos. Tam zetknął się z życiem monastycznym, które – jak pisze Nikodem Hagioryta w Filokali – potrzebowało wówczas duchowego odrodzenia. Skupione było bowiem na zachowywaniu surowej ascezy, praktyce cnót i przestrzegania reguły zakonnej. Zapomniano natomiast całkowicie o tym, co najważniejsze i do czego należy dążyć: o żywej więzi z Bogiem (mistyce) i kontemplacji.

Hezychiusz z Synaju

Hezychiusz z Synaju – Jeden z kluczowych autorów w Filokaliimimo, że o jego życiu wiadomo niewiele. Był mnichem, zapewne też przełożonym w klasztorze Gorejącego Krzewu na Synaju. Dlatego nazywany jest Hezychiuszem z Synaju lub z Batos (gr. batos oznacza „krzew”). Żył prawdopodobnie w VIII lub IX wieku, po Janie Klimaku i Maksymie Wyznawcy, z których pism korzystał.

Jego 203 rozdziały O czujności i modlitwie koncentrują się wokół jednego tematu: duchowej trzeźwości, straży serca, wewnętrznej walki. „Duchowa trzeźwość” (népsis) oznacza czujność i wewnętrzną uwagę. Polega na odpieraniu wszelkich myśli i wyobrażeń, od których biorą początek złe czyny. Prowadzi do czystości serca i zapewnia stan wewnętrznej ciszy, zwany hezychią.

św. Ignacy Loyola

św. Ignacy Loyola, hiszp. Iñigo López de Oñaz y Loyola (ur. przed 23 października 1491, zm. 31 lipca 1556) – święty Kościoła katolickiego, duchowny, teolog, prezbiter i założyciel zakonu jezuitów. Jego dewizą była łacińska sentencja Ad maiorem Dei gloriam (Ku większej chwale Boga).

Pochodził z wielodzietnej szlachetnej rodziny. W dzieciństwie i wczesnej młodości otrzymał wychowanie religijne, modlił się z innymi w domu, nawiedzał pobliskie sanktuarium maryjne. Jak wielu mu podobnych marzył o ziemskiej sławie. Został rycerzem i w 1521 został poważnie ranny podczas obrony Pampeluny. Czas powrotu do zdrowia to dla Ignecego czas przemiany duchowej. W 1522 postanawia zmienić swoje życie, by całkowicie należeć do Jezusa. Swój strój rycerski zostawia żebrakowi i w jego zgrzebnej sukni pieszo udaje się do sanktuarium maryjnego w Montserrat.

Od 1526 roku rozpoczyna nauczać Ćwiczeń duchowych, co spotkało się z trudnościami ze strony Inkwizycji (nie ma wówczas jeszcze wykształcenia teologicznego). W uroczystość Bożego Narodzenia, 25 grudnia 1538 roku Ignacy Odprawia swoją Mszę świętą prymicyjną. Zakon Jezuitów powstaje 27 września 1540 roku. W chwili śmierci Ignacego (1556 rok) zakon liczy ok 1000 jezuitów. Święty Ignacy Loyola został kanonizowany przez Grzegorza XV w 1622 roku. Pius XI ogłosił go patronem rekolekcji.

św. Jan Eudes

Jan Eudes, Jean Eudes (ur. 14 listopada 1601 w Ri, zm. 19 sierpnia 1680 w Caen) – święty Kościoła katolickiego, francuski ksiądz, początkowo oratorianin, założyciel kongregacji księży świeckich z siedzibą w Caen (1643).

Jan z Karpatos

Jan z Karpatos cieszył się wielkim szacunkiem w tradycji ascetycznej, niekiedy określany jest jako „święty”. Jego żywot pozostaje jednak nieznany. Wiadomo jedynie, że był mnichem, następnie biskupem na niewielkiej wyspie Karpatos, położonej na Morzu Śródziemnym między Kretą a Rodos. Utożsamia się go z Janem z Karpatos, który podpisał akta III Soboru w Konstantynopolu (680-681)

Jan z Karpatos tworzył w duchu nauki Ewagriusza z Pontu i Maksyma Wyznawcy, bliski też jest autorom synajskim. Przypominał o straży umysłu i wewnętrznej walce. Jego pisma jednak, mające charakter dydaktyczny, nie wznoszą się do poziomu późniejszej mistyki bizantyńskiej. Są natomiast cennym świadectwem ascezy monastycznej.

Jan Kasjan

Jan Kasjan, cs. Prepodobnyj Kassian Rimljanin (ok. 360, zm. ok. 435 w Marsylii) – mnich, teolog, asceta, popularyzator monastycyzmu i ascetyzmu wschodniego w Kościele zachodnim. Założyciel jednej z pierwszych wspólnot monastycznych w Europie Zachodniej. Wliczany w poczet ojców pustyni i Kościoła, święty Kościoła wschodniego, oraz nieoficjalnie Kościoła zachodniego.

Jan Kasjan zalecał, by w różnych okolicznościach powtarzać krótki werset z Psalmu 70,2: Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu. Wyliczał wartości trwania przy jednej psalmicznej formule, służącej podtrzymaniu stałej pamięci o Bogu. Wezwanie to rozpowszechni się w monastycyzmie zachodnim i zostanie dodane na początku każdego oficjum Liturgii Godzin, która była pojmowana jako liturgiczny i wspólnotowy wyraz nieustannej modlitwy.

św. Jan Klimak

św. Jan Klimak lub Klimaks, Jan Scholastyk (opat), Jan Synaita, cs. Prepodobnyj Ioann Lestwicznik gr. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος trans. Ioannis tis Klimakos, ros. Иоа́нн Ле́ствичник, trans. Ioann Lestwicznik (ur. pom. 525 a 579, zm. 30 marca pom. 595 a 680 na Górze Synaj) – jeden z ojców Kościoła wschodniego, eremita i mistyk, mnich w klasztorze św. Katarzyny na Synaju, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, uważany za ojca hezychazmu.

Św. Jan od Krzyża

Jan od Krzyża, hiszp. San Juan de la Cruz, właśc. Juan de Yepes y Alvarez (ur. 24 czerwca 1542 w Fontiveros koło Ávili w Hiszpanii, zm. 14 grudnia 1591 w Úbedzie) – hiszpański poeta, ważna postać kontrreformacji, mistyk, karmelita i prezbiter, święty Kościoła katolickiego, anglikańskiego, czczony przez Kościół Ewangelicko-Luterański w Ameryce, odnowiciel i doktor Kościoła.

Święty Jan od Krzyża był reformatorem zakonu karmelitów. Jest uważany, wraz z Teresą z Ávili, za założyciela karmelitów bosych. Jest również znany ze swych dzieł literackich. Zarówno jego poezja, jak i rozważania nad wzrostem duszy są uważane za szczyt dzieł mistycznych i zaliczane do najwybitniejszych osiągnięć hiszpańskiej literatury.

Kalikst, Centurie (Sto rozdziałów), Filokalia, teksty o modlitwie serca

Kalikst i Ignacy Ksantopuloi – dwaj mnisi z Góry Atos, autorzy pierwszego podręcznika ascezy hezychastycznej. Żyli u schyłku Bizancjum. Był to okres, gdy spory palamickie zostały rozwiązane i gdy ustalono już „sposób” skupienia umysłu, wyciszenia i modlitwy wewnętrznej. Ostateczny kształt przyjęła również modlitwa Jezusowa, która stała się istotną częścią w duchowości wschodniego chrześcijaństwa. Nastał więc czas syntezy, komentarzy oraz podsumowań. Nie próbowano poszukiwać nowych, oryginalnych sposobów modlitwy. I praca Kaliksta i Ignacego ma właśnie taki porządkujący charakter.

Oboje pochodzili z klasztoru Ksantopulos, wchodzącego w skład wielkiego atonickiego klasztoru Pantoratora. Kalikst, uważany za duchowego syna Grzegorza z Synaju, przez krótki czas (3 miesiące) był patriarchą Konstantynopola, znany jako Kalikst II. Zmarł wkrótce po wyborze, w 1397 r. O Ignacym niestety, nie wiele wiadomo. Jedyna pewna informacja to ta, że był mnichem w klasztorze na górze Atos.

Kalikst i Ignacy Ksantopuloi, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Pseudo-Makary Egipski

Makary Wielki Egipski, Makary Starszy, cs. Prepodobnyj Makarij Wielikij, Jegipietskij (ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) – chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty katolicki i prawosławny.

św. Maksym Kausokalybos, Żywot św. Maksyma Kausokalibosa, Filokalia teksty o modlitwie serca

św. Maksym Kausokalybos  (zm. 1365 lub 1380) – był mnichem hezychastą mieszkającym na górze Athos w Grecji. Cieszył się wielką sławą. Był powszechnie ceniony jako wzór cnót oraz przewodnik duchowy, podziwiany za surowe życie które prowadził. Uważano że ma dar jasnowidzenia, proroctwa, uzdrawiania i egzorcyzmowania demonów. O porady i modlitwę prosili go cesarze i duchowni. Tak bardzo jednak umiłował życie w samotności i kontemplacji, że wielokrotnie, gdy nachodzili go poszukujący jego rady uczniowie, palił swą samotnie i przenosił się w nowe miejsce (kausoo – gr. palić, kalybe – gr. domek, stąd zyskał przydomek ‚Kausokalybos’ – Ten, który pali chaty)

Jako dziecko został powierzony opiece Maryi Pannie. Od dzieciństwa wspierał ubogich rozdając im żywność i odzież. Kiedy rodzice zaaranżowali jego małżeństwo w wieku 17 lat, zamiast tego udał się do klasztoru na górze Ganos, gdzie został uczniem starszego mnicha. Po śmierci swego przewodnika duchowego udał się do Konstantynopola a stamtąd na górę Athos.

Na górze Athos był bliskim współpracownikiem innego znanego mnicha, hezychasty, Grzegorza z Synaju. Nie pozostawił po sobie żadnych pism. Powstały natomiast przynajmniej cztery jego biografie. Jedną z nich („Żywot św. Maksyma Kausokalibosa”), w końcu XIV wieku, napisał Teofan z Vatopedii, z której pochodzi fragment włączony do Filokalii.

Św. Maksym Wyznawca

Maksym Wyznawca, właśc. Moschion, cs. Prepodobnyj Maksim Ispowiednik) (ur. ok. 580 w Konstantynopolu, zm. 662 w okolicach Batumi) – teolog grecki, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Św. Mikołaj z Flue

Mikołaj z Flue, brat Klaus z Flüe, (Niklaus von Flüe, Bruder Klaus; łac. Nicolaus de Rupe, franc. Nicolas de la Roche) (ur. 1417, zm. 21 marca 1487) – święty, uznawany za mistrza medytacji i mistyka średniowiecza, symbol pokojowego rozwiązywania konfliktów, patron Szwajcarii.

Nicefor Pustelnik (Jezus Pantokrator, fresk, klasztor Watopedi, Góra Athos, Grecja)

Nicefor Pustelnik, Nicefor Hezychasta, Samotnik lub Hagioryta ( zm. ok 1285) – Jeden z pierwszych świadków praktykowania modlitwy Jezusowej połączonej z techniką oddychania. Pochodził z Italii, ale przeniósł się do Bizancjum i tam związał się z prawosławiem. Około 1240 roku osiadł na Górze Athos, gdzie wiódł najpierw życie cenobityczne, później zaś eremickie. Stał się też – jak pisał o nim Grzegorz Palamas – „przewodnikiem dla tych, którzy w świecie umysłu wydają walkę duchom zła”. Dla swych uczniów opracował metodę wewnętrznej uwagi, wiodącej do nieustannej modlitwy.

Niketas Stetatos (ikona Chrystusa Pantokratora – mozaika w apsydzie katedry w Cefalù)

św. Niketas Stetatos (gr: Νικήτας Στηθᾶτος, łac.: Nicetas Pectoratus; ur. 1005 – zm. 1090) – mnich bizantyński, jeden z przedstawicieli teologii mistycznej. Wierny uczeń św. Symeona Nowego Teologa, napisał biografię swego mistrza i publikował jego dzieła. W młodym wieku wstąpił do klasztoru Studios w Konstantynopolu, gdzie pod koniec życia był przełożonym.

Stanisław Papczyński (właśc. Jan Papczyński; imię zakonne: Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński; ur. 18 maja 1631 w Podegrodziu, zm. 17 września 1701 w Górze Kalwarii) – polski kapłan, zakonnik, kaznodzieja, początkowo pijar, a następnie założyciel i pierwszy przełożony generalny Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz święty Kościoła katolickiego.

Św. Stanisław Papczyński, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty
Symeon Nowy Teolog

Symeon Nowy Teolog (ur. 949; zm. 12 marca 1022) – był chrześcijańskim mnichem i poetą na terenie Bizancjum, jednym z trzech kanonizowanych świętych prawosławnych, którym nadano przydomek teologa w uznaniu jego nauczania, które było, podobnie jak Jana Ewangelisty oraz Grzegorza z Nazjanzu, przesycone szczególnie nośną, bogatą w duchowe treści wizją życia wiary. Jednym z jego podstawowych postulatów było to, że ludzie powinni doświadczyć już w życiu doczesnym oglądania Boga (gr. theoria) czyli kontemplacji.

Jest uznawany za pierwszego mistyka chrześcijańskiego wschodu, który w sposób swobodny pisał o swych przeżyciach duchowych. Niektóre z jego pism zostały włączone do Filokalii, zbioru wczesnych autorów na temat modlitwy serca rozpowszechnianej przez ruch hezychastów.

Talazjusz z Libii

Talazjusz z Libii – Mnich, a potem przełożony klasztoru na Pustyni Libijskiej w poło­wie VII wieku. Był zaprzyjaźniony z Maksymem Wyznawcą, który podczas swego wygnania korzystał z jego gościnności, następnie pisał do niego listy i zadedykował mu dwa dzieła.

Talazjusz był autorem czterech centurii o duchowym życiu, pt. O miłości, wstrzemięźliwości i kierowaniu się rozumem. Jest to zbiór powiedzeń, zwięzłych aforyzmów i krótkich pouczeń, które wyznacza­ją miłości centralne miejsce w życiu duchowym.

Teoleptos z Filadelfii

Teoleptos z Filadelfii (1250-1322) – urodzony w Nicei, zdobył znakomite wykształcenie. Po krótkotrwałym małżeństwie opuścił żonę i wybrał życie pustelnicze jako mnich na Górze Atos. Następnie, przez około 40 lat, był biskupem Filadelfii w zachodniej Azji Mniejszej.

Związany ze znaną bizantyńską rodziną Chumnajnów, podjął się kierownictwa duchowego Ireny, córki wielkiego uczonego i państwowego dostojnika Nicefora Chumnosa. W wieku 12 lat została ona wydana za mąż za cesarza Jana Paleologa, a cztery lata później, po śmierci męża, odeszła do klasztoru Zbawiciela w Konstantynopolu, przybierając imię Eulogia.

Teoleptos uchodził za bezpośredniego ucznia Nicefora Pustelnika i był współczesnym św. Grzegorzowi z Synaju. Żył więc w okresie rozwoju metod psychosomatycznych, związanych z modlitwą Jezusową. Nigdy jednak do nich nie nawiązywał. Kierując swe pisma do mniszek, zalecał jedynie ciągłą pamięć o Bogu i nieustanne wzywanie świętego Imienia. Oryginalność tego autora polega na tym, że nie przedstawiał modlitwy zarezerwowanej dla wąskiego grona eremitów (nazywanych „hezy­chas­ta­mi”). Traktował ją raczej jako ważny element wspólnotowego życia monastycznego, albo ogólnie, kościelnego, które skupia się na liturgii i miłości braterskiej.

św. Teresa od Jezusa

Święta Teresa z Ávilii (św. Teresa od Jezusa), właściwie Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada (ur. 28 marca 1515 w Gotarrendura (Ávila) w Hiszpanii, zm. 15 października 1582 w Alba de Tormes w Hiszpanii) – hiszpańska mistyczka, karmelitanka, pisarka kontrreformacji i teolog życia kontemplacyjnego. Była również reformatorką zakonu karmelitów i wraz ze świętym Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych.

O praktykowaniu Bożej obecności, Wawrzyniec od Zmartwychwstania

Wawrzyniec od Zmartwychwstania (1614 – 12 luty 1691) – urodził się jako Mikołaj Herman w Lotaryngii, w ubogiej i pobożnej rodzinie.  W wieku 18 lat doświadcza, pod uschniętym drzewem (które w jego widzeniu ożywia się, zakwita i pokrywa się owocami) objawienia wielkiej opatrzności i potęgi Boga. Od tego momentu w sercu Mikołaja rośnie pragnienie oddania się na służbę Bogu.

W wieku 18 lat wstąpił do wojska. Dla biednego, młodego chłopaka była to możliwość otrzymania ciepłego posiłku i skromnego żołdu. Uczestniczy w wojnie trzydziestoletniej. Dwa razy zostaje cudownie uratowany od śmierci, m. in. podczas walk o Rambervilles w 1635 roku, w czasie których odnosi rany. Przewieziono go wówczas do jego rodzinnej miejscowości. Jego ciało powracało do zdrowia, a pragnienie oddania się Bogu odzywa się z nową siłą.

Po krótkim epizodzie życia pustelniczego, uznaje że ta forma życia nie jest dla niego. Potem przebywa w Paryżu, gdzie pracuje jako służący, a jednocześnie modli się o odkrycie swojego powołania. Po jakimś czasie rozpoznaje (m.in po rozmowach ze swoim wujem Janem, karmelitą bosym – konwersem), że ma wstąpić do paryskiego karmelu i zostać bratem konwersem.

Staje się do 10 sierpnia 1640 roku, w  święto patronalne swojej parafii i w rocznicę zranienia pod Rambervilles, gdy przyjmuje habit i imię zakonne – staje się Wawrzyńcem od Zmartwychwstania.

Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania prowadzi proste życie zakonne. Najpierw przez długie lata jest kucharzem. Po 15 latach pracy w kuchni na skutek zdrowotnych trudności musi ją opuścić i podejmuje się posługi szewca.

Trwając w obecności wobec Boga i siebie, w pogodzie ducha i pełnej świadomości umiera 12 lutego 1961 roku.

Wybrane słowa Wawrzyńca od Zmartwychwstania znajdziesz poniżej.
Wawrzyniec od Zmartwychwstania, Kliknij tutaj, aby poznać wybrane cytaty